Sprachgeschichte:maqtil, Wz. →נפץ I (mas. מַפֵּץ), "Keule": vereinz. bhe. (Jer 51,20)Formen:sg.cs. + ב: ]במפצ 4Q262 frg. A,3 (od. zu →מפץ I) Semantik:A) Keule o.Ä., eine Kriegswaffe, unsicher belegt (od. zu →מפץ I): 4Q262 frg. A,3 ]במפצ אב[ "mit einer Keule ..."; mögl. a. 4Q433a frg. 3,3 ]לתת מפץ "zu geben (L.u.) eine Keule"